Soms zitten we hier samen en zeggen we tegen elkaar:
“Wat is nou wijsheid…?”
Je kent dat misschien wel. Dat moment waarop je denkt dat je weet wat je moet doen… maar dat het vanbinnen toch een beetje schuurt. Of juist andersom. Dat je iets voelt wat heel duidelijk is, maar je hoofd er van alles van vindt.
En dan begint het.
Je hoofd gaat aan het werk. Het maakt lijstjes, bedenkt scenario’s, wil het snappen. Best handig eigenlijk. Maar tegelijk is er iets anders. Iets zachts. Iets wat geen lijstje maakt, maar gewoon… voelt. En dan stellen wij onszelf wel eens de vraag:
moet je eigenlijk wel kiezen? Moet je luisteren naar je hoofd…
of naar je hart?
Of is het misschien helemaal geen strijd?
Wij merken steeds vaker dat het anders werkt. Alsof je hart al lang weet wat klopt, en je hoofd eigenlijk probeert bij te houden wat er vanbinnen al gevoeld wordt. Maar ja… dat hoofd wil zekerheid. Dus die zegt al snel: “Ja, maar is dit wel verstandig?” Wat als…?” “Misschien toch beter even wachten…”
En voor je het weet zit je midden in een soort overleg… waar niemand echt de leiding heeft. Misschien herken je dat wel.
Wat als het niet gaat om kiezen? Maar om luisteren naar allebei? Wat als je hart de richting voelt… en je hoofd mag helpen om er vorm aan te geven?
Wij weten het ook niet altijd zeker. Maar dit is wel wat wij steeds vaker ontdekken. Dat er rust ontstaat op het moment dat je niets hoeft weg te drukken. Dat je gewoon even stil mag staan
en jezelf de vraag stelt: Wat denk ik hierover? En… wat voel ik eigenlijk? Zonder dat één van de twee meteen gelijk hoeft te hebben.
Misschien zit het antwoord niet in het kiezen, maar juist in het samen laten komen. Zo kijken wij er op dit moment naar. Misschien verandert dat nog wel weer. Maar voor nu… voelt dit kloppend.
